Arhiva

Definisana uglavnom kao anonimna i homogena masa koja konzumira sadržaje sa malih ekrana, televizijska publika je u dosadašnjim teorijskim promišljanjima prošla put od pasivnog posmatrača, odnosno pukog prijemnika poruka u prvobitnim istraživanjima, preko aktivnog tumača koji koristi televiziju za zadovoljenje određenih potreba, pa do najnovijih projekcija o „gledokorisnicima“ kao aktivnim individualnim kreatorima programa u kontekstu nove digitalne ere. Razvoj novih informacionih tehnologija koji je doveo do digitalizacije televizije i konvergencije medijskog okruženja, nametnuo je istraživačima publike zahtev za novim teorijskim perspektivama ne samo u pogledu „aktivnosti“ televizijske publike, već i u pogledu redefinisanja samog značenja televizije i njenih različitih upotreba u odnosu na dosadašnju tradiciju gledanja televizije. U radu se izlažu i analiziraju ovi teorijski prilozi razumevanju recepcijske strane digitalne televizije.