Arhiva

U radu se detaljno analizira scena iz drugog čina Ibzenove drame Lutkina kuća (1879) u kojoj glavna junakinja pleše tarantelu. Scena Norinog plesa je u dosadašnjim istraživanjima tumačena na mnoge načine, budući da predstavlja jedan od ključnih i najintenzivnijih trenutaka u drami. Najvažnije pitanje kojim se ovaj rad bavi jeste da li je scena u kojoj Nora pleše tarantelu u salonu ne samo dramski klimaks, već i prelomni trenutak, kada Nora konačno uviđa da su njen brak i njena uloga u patrijarhalnoj, građanskoj porodici zasnovani na neistini i iluziji. Ukazujući na brojne elemente u dramskom tekstu koji ne idu u prilog ovakvoj tvrdnji, zaključak rada jeste da je scena u kojoj Nora pleše tarantelu zapravo krajnja potvrda njene predanosti i vere u norme ponašanja koje su striktno definisane građanskom ideologijom, a koje će glavna junakinja tek na samom kraju drame odlučno odbaciti. U radu se Norina tarantela posmatra kao neka vrsta ritualne predstave, prilikom koje Nora ne krši pravila „lepog ponašanja”, jer nikada ne odustaje od utvrđenih uloga supruge i majke. Zaključak ovog rada jeste da Norina tarantela nije, kako je do sada često tumačeno, trenutak njene kognitivne transformacije i njenog ritualnog oslobađanja građanskih stega. Naprotiv, scena razuzdane igre je naročito iscenirani događaj na ivici strogih pravila građanskog dekora. Tarantela je, sa jedne strane, Norina skoro automatska reakcija u trenutku očajanja, ali je takođe veoma proračunat, zavodljiv ples, kojim Nora uspeva da ostvari svoj prvobitni cilj – da zanese Helmera i produži iluziju „srećne porodice” makar i za nekoliko kratkih časova. Drugim rečima, ovaj rad tumači scenu Norine tarantele kao (melo)dramski vrhunac njene predanosti jasno određenim rodnim pravilima i kodeksu ponašanja žene u građanskoj porodici 19. veka.