Arhiva

Sam kraj 70-tih i početak 80-tih godina prošlog veka obeležila je iznenadna erupcija stvaralačke energije, koja je srpskoj umetničkoj produkciji dala samosvojan pečat u okviru svetskih tokova. Autentične vrednosti perioda u muzici poznatog kao Novi talas, bile su izražene kroz zajedničke akcije, različite forme kulturnog otpora i otvorene društveno-političke intervencije. Društvena funkcija ovih tekstova, kao i njihovi koreniti zahvati i vizionarstvo, dozvoljava nam ne samo da Novi talas sagledamo kao umetnički pravac savremene avangarde, već i da osvetlimo njegovu značajnu umetničku produkciju koja je odredila i pratila, široj javnosti mnogo poznatiji, muzički izraz.

Rad se bavi dekonstrukcijom jezičkog znaka i određivanjem domena značenja tog znaka formiranog u datoj semantičkoj strukturi. Polazeći od Deridinih pretpostavki da je igra znakovne strukture (relacija koja se uspostavlja na elementima jezičkog znaka: oznaka (signifiant) – označeno (signifie) –znak (signe)) nezaustavljiva usljed beskonačnih mogućnosti strukturiranja jednog semantičkog sistema, pokazaćemo kako samo značenje postaje disemično, odnosno nesvodljivo, usljed pretpostavke da oznaka za sebe može da veže različita označena. Vidjećemo kako znak Duha u Šekspirovom Hamletu postaje jedna takva struktura. Zapazićemo ne samo to da semantička potencija značenja ovog znaka raste srazmjerno protoku označenih naspram date oznake, nego i da svaka formirana (semantička) struktura pravi simboličke predstave u realnom. Na taj način, simboličko uporište, koje određeno značenje konstituiše, biće u mogućnosti da formira novu označiteljsku realnost, dodjeljujući drugima “uloge” u realnom. Primetićemo, shodno tome, kako znakovi u Hamletu prave simboličke sisteme u realnom, formirajući (neprestano) semantičke strukture po kojima su drugi (likovi drame) dužni da se kreću.