Arhiva

Predstavnici srpske političke elite u Vojvodini, nakon silom nametnute izolacije tokom Velikog rata, ali i nakon demonstrirane lojalnosti prema Beču, u oktobru 1918, usled uspešnih vojnih operacija koje su pokrenute probojem Solunskog fronta, otpočeli su sa organizovanjem radi formiranja narodnih odbora. Njihov cilj bio je otcepljenje teritorije Banata, Bačke i Baranje od postojeće države. Ovo je bio dugo očekivani istorijski trenutak koji je mogao da ostvari želju Srba „prečana” o ujedinjenju sa sunorodnicima u jedinstvenu državu. Postojale su razlike u pogledu načina ostvarenja tog čina. Većina, predvođena Radikalnom strankom se zalagala za prisajedinjenje Vojvodine Kraljevini Srbiji, dok je jedan broj Srba, predvođenih predratnim predstavnicima demokratskog stranačkog pokreta bio za to da se Vojvodina priključi Narodnom vijeću Slovenaca, Hrvata i Srba iz Zagreba i da preko ovog tela sa Kraljevinom Srbijom stvori novu jugoslovensku državu. Najuticajniji među predstavnicima ove političke struje bili su Tihomir Ostojić i Vasa Stajić.

Nakon sloma Austrougarske monarhije 31. oktobra 1918. godine, oslobođena područja Banata, Bačke i Baranje zaposela je vojska Kraljevine Srbije. Ovim oblastima je de facto upravljao Srpski Narodni Odbor iz Novog Sada, na čijem čelu je bio Jaša Tomić. Stoga je, 25. novembra 1918. godine u Novom Sadu, sazvana Velika narodna skupština Srba, Bunjevaca i ostalih Slovena u Banatu, Bačkoj i Baranji, kojom je predsedavao dr Ignjat Pavlas. Skupština je proglasila odluku o prisajedinjenju ova tri regiona Kraljevini Srbiji, koja se, 1. decembra 1918. godine u Beogradu, ujedinila sa nezavisnom Državom Slovenaca, Hrvata i Srba, pod vođstvom Jugoslovenskog odbora u Zagrebu, i time formirala jedinstveno Kraljevstvo Srba, Hrvata i Slovenaca.

U radu su predstavljeni moralni standardi jedne epohe koji su oduzeli filmu pravo slobode izražavanja. Društvena kontrola se pokazala kao prestroga prema novom mediju, strepeći da bi film mogao negativno da utiče na decu i slabe ličnosti. Američki sud je u prvoj polovini dvadesetog veka zbog, navodno, štetnog efekta filma na publiku tvrdio da film nije sredstvo simboličkog izražavanja, već sredstvo reprodukcije stvarnih događaja. Zbog stroge cenzure kinematogafije, reditelji klasičnog Holivuda smišljali su načine kako da uključe nasilje u film a da ono ne bude eksplicitno prikazano. Tako je nastala neeksplicitna estetika filmskog nasilja koja je veoma značajna za razumevanje reprezentacije nasilja u novom i postmodernom Holivudu.