Arhiva

Likovnoj je umetnosti tradicionalno dodeljivana ona uloga koju danas pripisujemo medijima masovne komunikacije, a u skladu sa teoretizacijom spektakla kao aktuelnog modela kulturalne vidljivosti. To je moguće uvideti usled ponovnog razmatranja paradigmatskih dela iz istorije umetnosti, ali i trenutno marginalizovanog mesta likovnih umeća u okvirima društvenog života. U ovom tekstu nastojaćemo zato da lociramo uslove takvog preuzimanja ’ovlašćenja’, odnosno, posledice prenosa funkcija komunikacijske razmene i pojavnosti iz polja umetničkog doživljaja u sferu novih elektronskih platformi, i postvarenog medijskog ambijenta koji one generišu. Jer, u pitanju nije prosta zamena terena, pošto svako medijsko okruženje odlikuju druge zakonitosti. Problemi koje ćemo shodno tome osloviti tiču se pre svega nasleđa likovne umetnosti u današnjem vremenu i njenog trenutnog statusa, a u odnosu na sveopštu estetizaciju stvarnosti. Na delu je ispitivanje novih, neiscrpnih mogućnosti koje se otvaraju pred likovnim stvaralaštvom, a nasuprot imperativima specijalizacije njegovih umeća koje postavlja trenutno dominantan poredak globalnog tržišta.