Arhiva

Srpski film (2010), reditelja Srđana Spasojevića, razmatra se u kontekstu odbrane umetnosti, poetika dekadencije i strukturalno-semiotičke teorije modelizacije, sa naglaskom na njenim etičkim aspektima. Visoka stilizovanost i modelizacijska moć ovog filma u suprotnosti su sa pseudodokumentarističkom formom koja danas preovlađuje na filmu. 

Od osnivanja Muzeuma serbskog, 1844. godine, proteklo je više od vek i po, vreme ispunjeno stalnim promenama koje su uslovljavale diskontinuitet političkog statusa Srbije, što je direktno uticalo i na istorijski razvoj kulturne politike, a shodno tome i na razvoj muzeja, muzejske delatnosti i muzejske mreže. Ovaj rad ima za cilj da prikaže istorijsku vertikalu razvoja muzeja u Srbiji u odnosu na aktuelne modele kulturnih politika.

U ovom tekstu pokušavam da rekonstruišem neke aspekte Marićevog tumačenja Fukoovog strukturalizma u njegovom uvodnom eseju za srpskohrvatski prevod Fukoovog dela „Reči i stvari“ (“Egzistencijalne osnove strukturalizma”, 1971). Centralne teme ovog tumačenja grupisane su i analizirane pod tri osnovna naslova, koji odgovaraju Marićevoj diskusiji teze o smrti čoveka, koja je u to vreme bila u modi, njegovom ispitivanju vodeće uloge lingvistike kao budućeg uzora za društvene nauke, kao i njegovom razmatranju granica strukturalizma. U zaključku se ističe da se Marićevo rano razračunavanje sa Fukoovim strukturalizmom može shvatiti i kao anticipacija kasnijeg razvoja mišljenja ovog autora, koja će ga vremenom vratiti, u njegovim poslednjim knjigama, do kompleksa pitanja koja se neposredno tiču razjašnjenja filozofskog statusa subjektivnosti.