KAKO STVORITI SAVRŠENU LEPOTICU U UMETNOSTI I U STVARNOSTI?

/in /by

Iako istorija ne otkriva diktat lepote kakav danas nameće industrija lepote, pojam lepog, barem u domenu likovnih umetnosti nije bio daleko od realizacije i od danas ponuđenih standarda. Telesna lepota je bila shvatana kao odraz višeg savršenstva, ali je bila tražena u prirodi, i od nje je poticala. Selekcijom najlepšeg iz raznih prirodnih modela, ona je redukovana na zajednički imenitelj, na sredinu. Priroda je bila model, vodič, ali nesavršena, i vešti majstor je mogao da je popravi, i njenu savršeniju sliku realizuje u umetnosti. I danas se u industriji lepote neguju i isti ideal i iste strategije koje znamo iz starije prakse, s tim što je u upotrebu ušla kompjuterski obrađena slika. Koncept idealne lepote se nije promenio. Mediji jesu, a razvoj tehnologije je omogućio i otelovljenje pročišćene prirode i otkrivanja procesa njenog prevazilaženja pred našim očima, uvodeći artificijelnost u stvarni prostor i vreme, kao u reklami za kampanju propagiranja prirodne lepote kompanije Dove koja ilustruje drevni proces studije selekcije i idealizacije u umetnosti. No, nije samo umetnost, odnosno umetnička teorija, bila središte zanimanja i predlaganja savršenih modela. One su, čini se, bile jasan odraz društvenih tendencija, odnosno zanimanja aristokratske sredine u kojoj su se postavljala pitanja i predlagale mogućnosti prevazilaženja prirodnih nedostataka u žena, ali i muškaraca, kao u delu Anđela Firencuole, O lepoti žena, iz 1541. godine. Ovaj rad predstavlja samo jedan od pristupa temama koje otvara kultura lepote.

DENDIZAM I MODA: OD ODEĆE DO STILA

/in /by

U nastojanju da se ispita fenomen dendizma u radu se problematizuje odnos slobode pojedinca i njegove uslovljenosti menama mode. Iako je vezan za određeni istorijski trenutak i određeni geografski prostor, dendizam ima univerzalan kulturni značaj, jer promoviše jedno novo shvatanje individualiteta. Dendi postoji samo na osnovu vlastitog suda ukusa koji se očituje u načinu njegovog odevanja, držanja i manira. Umesto da se odene prikladno običajima društvene klase kojoj pripada, kao što je to bilo uobičajeno, moderni pojedinac oličen u dendiju u slobodnom izboru odeće i vladanja vidi priliku za vlastitu samorealizaciju. Upravo dendizmu treba pripisati zasluge za otkriće mogućnosti da se nečija nezavisnost i originalnost daju izraziti neposredno, na njegovoj spoljašnjosti. Ključno pitanje, od kojeg zavisi kulturni domet dendizma, jeste da li takvo postupanje može da obezbedi istinsku slobodu individue ili ono samo otvara novo polje društvene manipulacije.

SUŠTINA VERSKOG UČENJA KAO BOGOSLOVSKI FAKTOR PROTESTANTIZACIJE ROMA JUGOISTOČNE SRBIJE

/in /by

U verskom delovanju među romskom populacijom u jugoistočnoj Srbiji, crkveni prvaci protestantske provenijencije insistiraju na veri kao novom elementu u njihovom samodefinisanju: kroz individualni i grupni rad podstiče se duhovni napredak proučavanjem Svetog pisma i primenom biblijskih načela u svakodnevnom životu i ponašanju. Adventisti, Jehovini svedoci i baptisti zahtevaju „život u citatima” i praktikuju „tihu” molitvu, bez plesa i verbalnog izražavanja osećanja. Za pentekostalce, „ponovo rođene” hrišćane, pored Biblije, poseban značaj igra verski ritual: potencira se subjektivni, duboko emocionalni doživljaj, prepuštenost „vođstvu” Svetoga Duha tokom službe. U radu se prenose zapažanja proistekla iz produbljenih intervjua sa 60 krštenih Roma, kao i 14 romskih i neromskih verskih starešina. Podaci su prikupljeni na osnovu standardizovane procedure sa Romima vernicima i neromskim i romskim starešinama protestantskih verskih zajednica u jugoistočnoj Srbiji (Hrišćanska baptistička crkva, Jehovini svedoci, Hrišćanska adventistička crkva i Evanđeoska pentekostalna crkva).

SOCIJALNE MREŽE – MREŽA ŠKOLSKIH DRUGARA

/in /by

U tekstu se ispituje primenljivost pojma mreža školskih drugara u analizi umreženosti poslovne elite u Srbiji. Na podacima empirijskog istraživanja sprovedenog 2012. godine na uzorku ekonomske elite pokazuje se da ima osnova za prihvatanje hipoteze prema kojoj lični uspeh zavisi od homogenosti grupacije kojoj uspešni pojedinci pripadaju, ali da ta homogenost može proisticati iz više izvora, a mreža školskih drugara predstavlja samo jedan od tih izvora.

TRADICIONALNA VERSKA KULTURA, NARODNO I OFICIJELNO PRAVOSLAVLJE

/in /by

Revitalizacija oficijelnog pravoslavlja je proces koji teče paraleno sa revitalizacijom narodnog pravoslavlja i narodne pobožnosti. Primat jednog u odnosu na drugo zavisi od niza faktora, društvenih i političkih okolnosti, kao i kulturnih preferencija. Recepcija i interpretacija poruka pravoslavne crkve se ogleda u približavanju crkvenom pravoslavlju posvećenih vernika, dok većina deklarativnih vernika na svojevrstan, sebi svojstven, način usvaja, razumeva i interpretira pravoslavno učenje, crkvena pravila obrednog ponašanja, pravoslavne moralne norme i značaj religije u svakodnevnom životu.

TREĆA KULTURA: FILOZOFIJA I NAUKA

/in /by

Sintagma ‘treća kultura’ stvorena je kao oznaka za aktivnost naučnika i filozofa koji filozofska pitanja nastoje da artikulišu oslanjajući se na rezultate savremene prirodne nauke i da odgovore na njih pruže u okviru naturalističke slike sveta. Cilj ovog članka je da se analiziraju najvažniji aspekti treće kulture i određene filozofske implikacije ove koncepcije.

U KONTEKSTU KOMUNIKACIJE

/in /by

ODNOS BEOGRAĐANA PREMA RAZLIČITIM VRSTAMA GRAFITA

/in /by

Grafiti predstavljaju specifičan vid komunikacije mladih u urbanim sredinama. U pitanju je veoma heterogena pojava, čiji se neki oblici graniče sa umetnošću dok drugi ostaju u domenu vandalizma. Istraživanje je eksplorativnog tipa i ima dva osnovna cilja – ispitivanje procene Beograđana o zastupljenosti različitih vrsta stilizovanih i nestilizovanih grafita na različitim lokacijama u gradu i utvrđivanje odnosa Beograđana prema grafitima i njihove procene prikladnosti različitih lokacija za crtanje i pisanje grafita. Prigodni uzorak od 100 Beograđana popunio je ekstenzivnu anketu. Rezultati pokazuju da su nestilizovani grafiti opaženi kao zastupljeniji od stilizovanih, dok je odnos prema stilizovanim grafitima značajno povoljniji nego prema nestilizovanim. Ovaj nalaz može se objasniti manjim trudom koji je potrebno uložiti u stvaranje nestilizovanih grafita, a koji pak vodi njihovoj nižoj estetskoj vrednosti. Određeni javni prostori – zidovi koji okružuju objekte, podzemni prolazi, nadvožnjaci i mostovi – koji se percipiraju kao najispisaniji grafitima, ujedno se smatraju i najprikladnijim za ovu vrstu aktivnosti.

DRUGOST ROMA NA MARGINI VARVARA – STEREOTIPI, PREDRASUDE I (ANTI)CIGANIZAM U SRBIJI

/in /by

Pitanje „drugosti” i različiti oblici netolerancije prema „drugom” u ovom radu interpretirani su pozivanjem na postkolonijalni teorijski diskurs. Pozicija Roma u Srbiji promišljena je tako iz pozicije znanja i moći većinskog stanovništva. Teorijska platforma Cvetana Todorova i njegova definicija pojma „varvarin” poslužila je kao polazište za analizu rijaliti šoua „Šatra” koji je u proleće 2012. godine emitovan na „Prvoj srpskoj televiziji”. Iako je osnovna ideja „Šatre” da promoviše toleranciju, ovaj rijaliti šou u tekstu je ipak prepoznat kao paradigma romofobije u Srbiji, budući da putem „skrivenog rasizma” obelodanjuje sve stereotipe i predrasude monokulturne većine. Uz pozivanje na pojmove „orijentalizam“, „balkanizam” i „anticiganizam”, u radu je definisan pojam „ciganizam” kao teorijski diskurs zasnovan na binarnim opozicijama u pogledu na Rome kao „druge”. Osnovna teza rada jeste da nisu pripadnici romske populacije „varvari” (nerazumljivi stranci na „nižem“ civilizacijskom nivou), već „mi” − većinsko stanovništvo koje sa njima postupa kao s neljudima.

POSEBNI CILJEVI NASTAVE FRANCUSKOG KAO STRANOG JEZIKA ZA STUDENTE LIKOVNIH UMETNOSTI

/in , /by

Učenje francuskog jezika u okviru redovnog programa na osnovnim studijama likovnih umetnosti može se uvrstiti u specijalan vid nastave stranog jezika, takozvani FOS (od francuskog Le Français sur Objectifs Spécifiques), i podrazumeva učenje francuskog jezika sa posebnim ciljevima, najčešće u profesionalne svrhe. U ovom slučaju reč je o kursu francuskog koji bi studente pripremio za snalaženje u situacijama tipičnim za profesionalni ili univerzitetski milje. Realizaciju ovakvog programa karakteriše niz pripremnih etapa tipičnih za didaktiku FOS-a. To su: analiza potreba, prikupljanje podataka i didaktička obrada materijala. Imajući u vidu nepostojanje posebnih udžbenika namenjenih isključivo studentima likovnih umetnosti, uloga je nastavnika da sam analizira potrebe, i na osnovu postavljenih komunikativnih, leksičkih, gramatičkih i interkulturalnih ciljeva, sam koncipira didaktički materijal. Cilj ovakvog vida nastave je da se posebnim odabirom didaktičkog materijala i metoda likovno umetnički sadržaji integrišu u učenje francuskog jezika.