Arhiva

U uvodnom delu se utvrđuju antropološke pretpostavke filozofije Nikolaja Berđajeva koje se nalaze u osnovi njegovog učenja o stvaralaštvu. Za njega, čovek nije objekt prirode, već njen natprirodni subjekt. On je merilo svih stvari, mikrokosmos. Sledi premišljanje o prirodi saznanja u kojem Berđajev izjednačava gnoseologiju sa stvaralačkim činom, jer samo onaj koji stvara – saznaje. U delu o stvaralaštvu Berđajev odstupa od svetootačke negativne antropologije zasnovane na okajavanju prvobitnog greha i okreće se ka pozitivnom, stvaralačkom poslanstvu čoveka. Na kraju, predstavlja se njegovo učenje o filozofiji istorije, u kojoj ljudi spremaju dolazak Carstva Božijeg (kao metaistorijskog poretka), putem stvaralaštva koje i njih same tvori kao slobodne ličnosti. Na taj način se ukida proces svetske objektivacije i priprema dolazak Hristov.

U Srbiji oko 10% populacije čine osobe sa invaliditetom. Ova marginalizovana društvena grupa ima potencijala da postane produktivni deo društva. Društvene delatnosti, najpre kultura i umetnost, predstavljaju odgovarajuće polje za primenu socijalnog modela odnosa prema osobama sa invaliditetom i uspostavljanje inkluzivnog društva. Stvaranje inkluzivnog društva je imperativ današnjice. Elementi za implementaciju inkluzivnosti predstavljeni su u tri koraka koja omogućavaju jednostavan i održiv način uključivanja osoba sa invaliditetom u rad institucija kulture. Ova osetljiva društvena grupacija predstavlja potencijal koji ne samo što može da poveća udeo učešća publike u radu institucija kulture nego svojom kreativnošću i sposobnošću može da postane produktivni faktor radnog kolektiva institucija kulture.

Studija se bavi razumevanjem Delezovog koncepta postajanja u kontekstu relacija između objekta i polja, kroz Piter Ajzenmanov arhitektonski projekat Galisijski grad kulture. Locirajući studiju u okvirima ontologije i fenomenologije prostora, teorije teksta i kulturalne analize, vodeća hipoteza rada jeste da Ajzenmanov projekat Galisijski grad kulture vrši transgresiju jezika modernističke arhitekture zamagljujući distinkcije između objekta i polja. Drugim rečima, Ajzenmanova figurativna forma Galisijskog grada kulture uhvaćena je u aktu postajanja poljem (tektoničnom ekspresijom ali i širim socijalnim i kulturalnim kontekstom). Razvijajući hipotezu kroz istorijski, komparativni i teorijsko- analitički metod, vodeći cilj studije jeste razumevanje arhitekture ne kao čisto umetničkog objekta, situacije ili događaja, već kao rada koji nastaje u gustoj mreži okružujućih tekstova društva, pejzaža i kulture, koji od te mreže nije izuzet već nastajući usred nje njom određen ali i za nju određujući. U teorijskom kontekstu studija se poziva na istraživanja: Žila Deleza, Feliksa Gatarija, Kolina Roua, Le Korbizijea Žana Liotara, Rozalinde Kraus, Žorža Bataja i Homi Babe.