Arhiva

Na početku sprovođenja promotivnih aktivnosti, nosioci turističke ponude moraju da definišu kome se obraćaju jer su turisti izrazito heterogena kategorija koja se razlikuje po svojim demografskim, socio-ekonomskim, psihografskim i drugim karakteristikama. Beogradske prigradske opštine (BPO), i pored brojnih ograničenja, imaju i realne raznovrsne potencijale, pa i određenu ponudu za različite kategorije turista. Međutim, za svaku turističku destinaciju, a pogotovo one koje tek ulaze na turističko tržište, ključno je da se odrede ciljna tržišta i segmenti turističke tražnje od prioritetnog značaja. Stoga je veoma važno da se realno sagledaju sopstvene prednosti i nedostaci turističke ponude, kao i ponuda konkurentskih destinacija. Turističke destinacije u nastajanju poput BPO, ne treba da teže da zadovolje sve segmente i sva tržišta, već svoje promotivne napore treba da usmere na one segmente turističke tražnje čiji zahtevi odgovaraju postojećoj ponudi, imajući u vidu sva ograničenja po pitanju obima, strukture i kvaliteta postojeće ponude na svom području.

Cilj ovog rada je teorijsko pozicioniranje i definisanje teorija recepcije, koje su dovele do jednog od najuticajnijih epistemoloških zaokreta u teorijskom diskursu 20. veka – sa analize umetničkog dela i autora, prema analizi primaoca (čitaoca, gledaoca, slušaoca) ili recipijenta, koji tako postaje noseća kategorija značenja savremenog teorijskog diskursa.

U ovom radu primenićemo teorijski okvir minimalne definicije demokratije (tj. izborne demokratije) na primer Republike Tunis nakon promena koje su se dogodile posle Arapskog proleća. Želimo da ilustrujemo hipotezu da demokratska politička kultura, koja ima kontinuinalan karakter, može imati važnu ulogu u održavanju nukleusa demokratije – izbornog procesa. Takođe, pokušaćemo da pokažemo da su specifično (liberalno i tolerantno) kulturno-istorijsko nasleđe i politička praksa u Tunisu važni faktori za formiranje i održavanje demokratije u toj zemlji (bar na minimalnom tj. izbornom nivou). Cilj nam je da pokušamo da damo makar okvirnu ocenu da li se Tunis, nekoliko godina nakon Arapskog proleća, može nazvati izbornom demokratijom. Posredno, biće reči i o tome da li i na koji način islam može biti prepreka demokratizaciji jednog društva.

Autor u radu postavlja opšti okvir sociološkog proučavanja identiteta očeva. Imajući u vidu da se u popularnim diskursima ali i u stručnoj javnosti sve češće govori o krizi muškosti koja sa sobom nosi i preispitivanja i nove oblike roditeljskih praksi muškaraca, pitanja očinstva postala su posebno zanimljiva sociolozima, psiholozima, pedagozima, socijalnim radnicima i drugim stručnjacima zainteresovanim za porodični život. Muški identitet je u procesima koji karakterišu kasno moderno društvo višestruko revidiran i u međuvremenu je postao predmet posebnog dela rodnih studija – studija maskuliniteta. Uloga oca je tradicionalno podrazumevala zaštitnika i hranioca porodice, kao i vezu sa spoljnim svetom u kome zastupa interese svoje porodične grupe i brani svoju i čast članova porodice. Dok su procesi modernizacije ulogu oca kao zastupnika pred drugima svodili na simboličku reprezentaciju ili izjednačavali sa majkom u ovoj funkciji, pitanje hranioca porodice je i danas veoma značajno. Iako je izjednačavanje muškaraca i žena u javnoj sferi dovodilo postepeno do manje asimetrije u prihodima i veoma značajnog učešća žena u kućnom budžetu, uloga muškaraca kao hranioca se i na nivou identiteta i na nivou realnih praksi sporije menja.