Arhiva

Posmatran sa stanovišta dominantno hegemonističkog diskursa, rad analizira procese koje izaziva medijski kontekst u susretu sa aktivnom publikom. Šta se dogodi u komunikacionom procesu, kada je ideološki aspekt kodiranja poruke nejasan, te na koji način medijski kontekst stvoren u ovim uslovima utiče na proces dekodiranja? U vreme turbulentnog statusa nacionalnog pitanja, 1987. godine u okvirima državnog ideološkog aparata realizovana je centralna manifestacija Dan mladosti pod nazivom Upalite svetlo, koja je u sebi sadržala pitanje održivosti ideje jugoslovenstva. Cilj teksta usmeren je na opisivanje i iznalaženje validnih odgovora na temu relacionih veza između medijskog spektakla (elementa državnog ideološkog aparata) i uloge aktivne publike u periodu društvene krize.

U radu se istražuju narativni aspekti hiperteksta a posebno ahronija i fokalizacija. Dovodi se u pitanje teza po kojoj se baza podataka opire narativu. Suprotno tome, baza podataka kao znakovni ali neuređeni sistem, strategijama naratologije pokreće se u kodirani poredak priče. Narativne linije mogu biti ograničene samo od strane fokalizatora (autora/čitaoca).

U ovom radu posmatrane su narativne strategije i načini modelovanja junaka s izvesnim poremećajima kao drugog u srpskom romanu na početku HHI veka u kontekstu postpostmodernističke poetike i poststrukturalističke (fukoovsko-dekonstruktivističke) interpretativne paradigme. Iako na prvi pogled izgleda da ovo interesovanje deluje kao potvrda krize naracije, koja se iscrpljuje u interesovanju za bizarno, to ipak nije tako. Rezultati pokazuju da se različitost te vrste u posmatranim romanima prikazuje ne kao stigmatizacija, već kao borba za pravo na osobni identitet, koji se ne uklapa u standarde normativnog identiteta.

Oslanjajući se na teorije Džudit Batler i Džudit Halberstam, rad se bavi motivom prerušavanja i trans-odevanja u neoviktorijanskoj prozi Sare Voters. Neoviktorijanski žanr, koji na značaju dobija devedesetih godina dvadesetog veka, spada u širu kategoriju istorijskog romana, ali se od ostalih predstavnika razlikuje po svom samosvesnom pristupu viktorijanskom periodu. Neoviktorijanska proza nije jednosmislen povratak viktorijanskim vrednostima ili narativnim rešenjima, niti je, kako neki kritičari upozoravaju, znak krize naracije ili kreativnosti. Prerušena u viktorijansko ruho, ona ispituje sličnosti i razlike između viktorijanskog perioda i sadašnjeg trenutka. Neoviktorijanski romani obrađuju teme od kojih viktorijanski roman zazire, kao što su alternativne seksualnosti ili perspektiva etničkih ili društvenih manjina, ali uz to preispituju i položaj ovih subjekata u savremenom društvu. Takva dvostruka vizura neoviktorijanskog teksta izražena je, između ostalog, motivom prerušavanja i trans-odevanja. S jedne strane, ovaj motiv preispituje binarna shvatanja roda i seksualnosti u tekstovima koji se bave ovim pitanjima, te dekonstruiše kategorije prirodnog i veštačkog, ali i binarnu logiku uopšte. Pored toga, on predstavlja prikladnu metaforu za neoviktorijanski roman, koji i sâm sadrži naizgled nepomirljive elemente. Koristeći motiv trans-odevanja, neoviktorijanski žanr istražuje granice između originala i kopije, dovodeći u pitanje njeno postojanje.